Levend erfgoed

1989-heden

Douanehumor

Ik kon mie wel veur de kop hauwen, wat was ik ook ’n stuk onbenul dat ik dei douaniers aansproken haar.

Ontwerp van Jelle F. Post gebaseerd op het verhaal van Michiel Penninga 'Douanehumor'.
Ontwerp van Jelle F. Post gebaseerd op het verhaal van Michiel Penninga 'Douanehumor'.

’t is een joar of wat leden, op ’t end van veurige eeuw. Gemaainte Ten Boer haar al een poar joar een verband mit de gesamtgemeinde Hesel in Duutsland. Aain van de oarigheden doarvan was dat Hesel elk joar kerstbomen beschikboar stelde veur alle dörpen van de gemaainte. ’t Kwam d’r op neer dat ook dat joar weer 8 grode, en aain haaile grode boom vanoet Hesel noar Ten Boer mozzen kommen.

In dat zulfde joar zollen wie veur de eerste moal een soortement van kerstmarkt organiseren in ons wondermooie en gezellige dörpke. Bedoulen was om bie zoveul meugelijk hoezen oaventuur te regelen. Wie waren al dik ’n joar bezig west mit alle veurberaidens en dou kwam ’t bericht dat Hesel weer kerstbomen veur alle dörpen wol leveren. Ze zollen de bomen brengen, twei doagen noadat wie onze kerstmarkt wezen zol. Veur ons was ’t natuurlijk ’t mooiste wanneer dei mooie grode boom bie de opening van de markt al op stee stoan zol. Din kon burgemeester mit ’t aansteken van de lampkes de markt openen

D’r kwam al gauw ’n dörpsbewoner mit ’n oplössen. Haai was chauffeur van ’n grode vrachtwoagen, en wol wel noar Hesel rieden om bomen op te hoalen. Omreden dat wie ’t zo mooi vonden dat Hesel ook mitwaarken wol, gingen wie mit ’n delegoatie van 4 man noar duutsland. Chauffeur mit zien vraauw mit vrachtwoagen, en 2 man mit ’n gewone auto.

Dou wie in Hesel aankwamen gingen wie mit veurzitter van heur dörpsverainnen en een poar boswaarkers ’t bos in. Zo’n groot en dicht bos, zukswat hebben wie naait in ons kikkerlaand! Wie kregen ook nait zomoar de eerste de beste bomen mit, mor ze werde secuur oetzöcht. Noa ’n klaain haalf uur hadden ze ’n veld mit schiere bomen vonden en konden ze begunnen mit kappen. De grootste was netuurlijk veur ’t dörpsplaain van Ten Boer, en de klaainere, mor net zo schieren waren veur omliggende dörpen.

Pas noadat wie genog eten en drinken achter de koezen haren, konnen wie weer op hoes aan. Ondertussen haar klok allesbehaalve stil stoan, dus wie luipen doanig achter op schema. Wie gingen mit auto alvast veuroet en vrachtwoagen zol loater kommen.

’t Was begun december en douane huil ‘n 100 percent controle bie Nijschaans. D’r ston gaain grode rieg, mor wie mossen toch even wachten. Ik bedocht mie dat ook alle vrachtwoagens deurzöcht werden, en dat ’n woagen vol mit bomen veur douaniers wel aains ’n aantrekkelijk veuroetzicht kon wezen. Affijn, onze paspoorten werden bekeken, en koffer mos nog even lös. Dou wie boeten auto stonden vertelde ik douaniers dat er straks een vrachtwoagen mit kerstbomen kwam, en of ze dei messchaains naait al te laank vast wollen hoalen, omreden dat wie bomen dei oavend nog wollen ploatsen. Hai keek mie even aan, en zee dat ze wel zollen kieken.

Terug in auto wis ik naait recht wat ik d’r aan haar. Meschaains haar ik wel te veul aandacht op onze woagen mit bomen vestigd. Mit dat onbestemde gevuil in ’t lief kwamen wie in Winneweer, woar wie mossen vertellen hou wie ontvangen waren, wat veur grode bomen d’r wel naait stonden, en wat wie apmoal te eten en te drinken kregen hadden.

Wie hadden zo inschat dat vrachtwoagen d’r ongeveer ’n haalf uur tot drei ketaier langer over doun zol,  mor inaains ging telefoon, chauffeur van vrachtwoagen aan de lien. Hai klonk slim kwoad, op ’n oafstand kon ik hom heuren schelden! Hou wie ’t wel naait in de kop kregen hadden om dij douaniers te attenderen op zien vrachtje. Hai mos aal zien bomen ofloaden omdat douaniers wollen waiten of d’r nait toevallig wat smokkelwoar onder lag.

Bloud trok mie tou kop oet, en as grond op dat moment open goan was..., ik was d’r mit baaide vouten touglieks in sprongen! Ik kon mie wel veur de kop hauwen, wat was ik ook ’n stuk onbenul dat ik dei douaniers aansproken haar. Onze haaile planning in toeze, chauffeur en zien vraauw slim naarig, en doarbie alle mensen dei in de andere dörpen nog op hun bomen stonden te wachten… Hou dom kon ’n mens wezen?

Gaain minuut loater heurden wie ’t geluud van een poar luchthorens, en denderde vrachtwoagen mit de bomen achterop over brug. Chauffeur en zien vraauw luipen baaident blaauw aan van ’t lachen, ’t maainst om mien verboasde kop. Noadat ze oetlacht waren deden ze hun verhoal. Bie grens hadden de douaniers hun geliek oet de rieg hoalt, en ze verteld dat ze al ‘aanmeld’ waren. Ze konnen geliek deurrieden, mor ze mossen vlak veur dat ze aankwamen, ons even bellen mit de mitdaailen dat douaniers onder de bomen wollen kieken. En zo.. kwam ’t aal goud.. mit dank aan dei oardige douaniers!