Afgestorven tenen en verse vis

De Verhalen van Groningen organiseert in het kader van de Maand van de Geschiedenis busritten door de provincie. De vijfde rit heeft als thema: ‘dromen over ontdekken en redden op zee’.

Afgestorven tenen en verse vis
Deelnemers aan de zeetour van De Verhalen van Groningen op de reddingboot Suzanna. - Foto: De Verhalen van Groningen

De verkeerscentrale op de vuurtoren van Schiermonnikoog is gewaarschuwd; de noodsignalen uit de haven van Lauwersoog zijn geen teken van nood, de mannen in het water geen drenkelingen. In hun met nano-technologie uitgeruste overlevingspakken drijven ze mee met de stroming, zonder nat of koud te worden. Het ziet er comfortabel uit. Na een minuut of tien lukt het schipper Jos van Oosten om de mannen op te pikken. Helper Ruud van de Hel gooit een net in het water, waar de mannen op klimmen.

We zijn getuige van een reddingsoperatie van de historische reddingssloep Suzanna van de KNRM (Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij). Van de Hel trots: ‘de Suzanna heeft een waterverplaatsing van 53 ton, waardoor we zelfs met windkracht 9 de zee op kunnen.’

Deze middag is de zee gelukkig rustig. Niemand van de opvarenden heeft ervoor gekozen om een reddingsvest aan te trekken. Veiliger dan op een reddingssloep kun je niet zijn, is het idee. Toch maak je zonder zo’n vest weinig kans op zee. Van de Hel: ‘De stroming is erg sterk, dat red je niet alleen’. Een paar keer per jaar komen er mensen in de problemen bij Lauwersoog. Vaak zijn het kitesurfers die hun kite verliezen, of surfers die omslaan. De Suzanna is inmiddels voor het grootste gedeelte van het jaar met pensioen. Van de Hel: ‘De nieuwe boten zijn sneller. Alleen met ijsgang is deze boot het meest geschikt, omdat er een vijfbladige schroef onder zit’.

Voor ons, als opvarenden zonder overlevingspak, begint het inmiddels aardig koud te worden. De zon staat laag boven het water. De neuzen worden langzaam roder, verkleumde handen worden weggestoken in jaszakken. Terwijl we weer naar de haven varen, worden er sterke verhalen gedeeld over bijna-verdrinkingen en afgestorven tenen.

Terug in de bus eten we verse vis.